VI

HO, ETA PRINCO, mi ekkomprenis tiele, iom-post-iome,
vian melankolian vivon... Dum longa tempo vi havis kiel
distrajxon nur la mildecon de sunsubiroj.  Tiun cxi no-
van detalon mi eksciis la kvaran tagon matene, kiam vi
diris al mi:
    "Al mi multe placxas sunsubiroj. Ni iru vivi sun-
subirojn!..."
    "Sed necesas atendi."
    "Kion atendi?"
    "Ke la suno subiru."
    Unue vi sxajnis tre surprizita, sed poste ridis pri
vi mem. Kaj vi diris al mi:
    "Mi cxiam pensas kvazaù mi estus hejme!"
Efektive.  Kiam tagmezas en Usono, la suno - cxiuj scias
tion - subiras super Francio.  Por cxeesti la sunsubiron
sufixus, ke oni povu en unu minuto atingi Francion.

 

Bedaùrinde, Francio estas multe tro malproksima. Sed
nur via tiel eta planedo suficxis, ke vi tiru vian segxon
je kelkaj pasxoj.  Kaj vi rigardis krepuskon tiel ofte
kiel vi deziris...
    "Unu tagon mi vidis la sunon subiri kvardek tri
fojojn!"
    Kaj iom pli poste vi aldonis:
    "Vi scias... se oni estas malgaja, oni amas sunsub-
irojn..."
    "Do, cxu en la kvardek-tri-foja tago vi estis tiom
malgxoja?"
    Sed la eta princo ne respondis.